[Fic]::.. My Pain ..:: Part 3

posted on 16 Oct 2009 21:22 by gdontop in My-PaIn

 

 

 

 

[Fic]..::+::.. My Pain ..::+::..
[Couple] TempxGD
[By] Bowmin

[Talk] มาแล้วง๊าฟฟ ตอนสามมาอย่างรวดเร็ว ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมากๆน้า เป็นกำลังให้เราอย่างดีเลย อิอิ

 

 

 


PART 3

 

“ไม่นะ..อุ๊บ..” เสียงหายไปในทันที เมื่อปากหนาประกบเข้ากับปากสีสดอย่างรวดเร็ว จียงตาโตด้วยความตกใจ ไม่เคยถูกใครทำอะไรอย่างนี้มาก่อนเลย ซึงฮยอนบดเบียดริมฝีปากขึ้นอีก จงใจขบเม้มริมฝีปากนิ้มที่มันปิดกั้นกันจนแน่ แอบกระหยิ่มในใจเมื่อได้ยินเสียงครางเล็ดรอดออกมาจากริมฝีป่กคู่สวย...หึ กลัวจนตัวสั่นเชียวนะ

จียงใจเสียไปหมดแล้วจะหนีไปไหนก็ไม่พ้น สองมือถูกตรึงไว้แน่นหนาแถมปากก็ถูกรุกรานอย่างจาบจ้วงนั่นอีก พยายามหนีริมฝีปากหนักหน่วงนั่นแต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล เพราะพละกำลังของซึงฮยอนนั้นมากเหลือเกินน้ำตาไหลอาบแก้ม เพราะรู้ว่าหมดหนทางหนีแน่ๆแล้ว.....นี่หรือคือการแก้แค้นของนายหน่ะชเว ซึงฮยอน

“ซึงฮยอน..ปล่อยฉันไปเถอะนะ”จียงร้องขอด้วยน้ำเสียงเสียงสั่นพร่าเมื่อซึงฮยอนปล่อยริมฝีปากให้เป็นอิสระ ดวงตาเรียวที่ชื่นไปด้วยน้ำตาจ้องมองดวงตาคมจ้านั่นอย่างอ้อนวอน ปากสีสดที่บวมเป่งเพราะถูกขบเม้นดูดดึงอย่างไร้ความปรานีเผยอเล็กน้อยเพื่อสูดเอากากาศที่ช่วงชิงกลับมา

 ซึงฮยอนไม่พูดอะไรเพียงแค่กระตุกมุมปากอย่างสะใจ ก่อนจะก้มลงมากดจูบคนใต้ร่างต่ออีก ครานี้มันดูรุนแรงกว่าเดิม เหมือนคนกระหายจูบมาเป็นแรมปี....หวาน....หวานเหลือเกิน ทำไมคนที่เรามองว่าหน้าจืดถึงได้มีสัมผัสที่หน้าหลงใหลอย่างนี้นะ จะให้ปล่อยเหรอ..ไม่มีทางหรอก....รู้มั้ยว่านายทำให้ฉันมีอารมณ์ขึ้นมาอย่างไม่หน้าเชื่อ

 ขณะซึงฮยอนกำลังหลงใหลกับริมฝีปากแสนหวานอยู่ ก็ได้ยินเสียงคนเดินมาแต่ไกลเขารีบผละริมฝีปากออกจากร่างบางทันที แล้วฉุดร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเพราะกำลังขาดอากาศหายใจ ให้หลบมาอยู่ที่มุมห้อง.....เมื่อภารโรงเดินผ่านไปแล้วซึงฮยอนก็ลุกเดินมาดูที่ประตูให้แน่ใจว่าปลอดภัยแล้วจึงค่อยตวัดตามาจ้องจียงที่ได้แต่ยืนตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง......

 ซึงฮยอนเห็นน้ำตาของร่างที่สั่นงกๆแล้วยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ....ไม่มีความสงสารเกิดขึ้นมีแต่ความสะใจเท่านั้น.....นี้ถ้าไม่มีใครเดินมาขัดจังหวะหล่ะก็ เขาคงได้ลิ้มลองไอ้หน้าจืดนี้แล้วแน่..... ซึงฮยอนกำลังเดินเข้าไปหาร่างบางตรงหน้า ...... พอจียงเห็นว่าซึงฮยอนเริ่มเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นแล้ว ก็พยายามเดินถอยหนีจนไม่มีที่จะหนีแล้วแถมซึงฮยอนก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆอีก

 ทำไงดี..... จะหนีไปยังไงดี ..... นี่เรากำลังจะโดนซึงฮยอนข่มเหงจริงๆเหรอ ถ้าเป็นอย่างนั้นเราต้องกลายเป็นของเล่นของซึงฮยอนแน่ๆจียงพยายามตั้งสติมองหาตัวช่วย.....แต่จู่ๆก็นึกถึงจุดอ่อนของผู้ชายขึ้นมาได้......จียงกระทุ้งเข่าแรงๆเข้าที่กลางเป้าของซึงฮยอนไปเต็มแรง...คว้ากระเป๋าได้ก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที

 “โอ้ย!!!!......” ร่างของซึงฮยอนล่วงลงไปกองกับพื้น มือก็กำเป้าของตัวเองร้องเสียงหลงทั้งจุกทั้งปวด อยากจะวิ่งตามไปสั่งสอนก็ไม่ได้เพราะกว่าจะลุกขึ้นมาได้จียงก็วิ่งไปถึงไหนแล้ว.....ซึงฮยอนได้แต่ยืนกำมือด้วยความแค้น


 “กล้าเล่นกับฉันอย่างนี้ใช่มั้ย...ดีเราจะได้เห็นดีกัน”กัดฟันพูดด้วยอารมณ์โกรธขั้นรุนแรง...กรามขบกันแน่นจนเป็นสันนูน...ไม่เคยมีใครเคยทำกับเขาอย่างนี้ แล้วเจ้านั่นมันเป็นใครถึงมากล้าทำร้ายร่างกายเขาอย่างนี้ คอยดูเรื่องมันจะไม่จบแค่นี้แน่....นายได้เห็นดีแน่ !!

 

 ทางด้านจียงหลังจากที่พาร่างของตัวเองกลับมาบ้านอย่างปลอดภัยแล้ว.....ทรุดนั่งลงข้างเตียงทันทีน้ำตาที่ไหลอยู่แล้วก็ไหลออกมายิ่งกว่าเดิม .... ไหล่เล็กสั่นเพราะแรงสะอื้น...ดีนะที่พ่อกับแม่ขึ้นนอนกันหมดแล้ว ไม่งั้นต้องโดนซักแน่ว่าไปทำอะไรมาถึงได้ร้องให้กลับมาบ้าน...จียงไม่อยากคิดถึงพรุ่งนี้เลย....

 จะทำยังไงดี งานของห้องก็โดนซึงฮยอนทำลายจนเละหมดแล้ว...จะไปโรงเรียนดีมั้ย.....เขาไม่กล้าไปเจอหน้าซึงฮยอนเลยทำแสบกับเค้าไว้แบบนั้น และถ้าไม่ไปก็เท่ากับหนีปัญหาคนเดียวละสิ....โอ้ยฉันจะทำยังไงดีคิฮยอน จียงนึกถึงเพื่อนรักของตนเองขึ้นทันที แต่ไม่กล้าโทรไปหาไม่รู้จะพูดยังไงดี....จียงซุกหน้าลงกับเข่าร้องให้ไปอย่างนั้น.....เอาวะอะไรมันจะเกิดก็ให้มันเกิด

 


วันต่อมา


 จียงยืนคิดหนักอยู่หน้าโรงเรียน..... ขนาดมาแต่เช้าแล้วนะเนี่ยยังมีคนมาก่อนเขาตั้งเยอะ....แล้วซึงฮยอนจะมาหรือยังนะ... ไม่อยากเดินขึ้นห้องเลยเพราะต้องเดินผ่านห้องดี... โอ้ยไม่อยากคิดเลย ...จียงเดินตรงไปยังตึกเรียนทันทีด้วยความว่องไว...ขึ้นมาถึงชั้นของปีสามแล้วจียงก็หยุดยืนอยู่ตรงบันไดหันไปมองห้องดี...... คงจะมีคนมาแล้วสินะเขาได้ยินเสียงเอะอะโวยวายอยู่ในห้อง แล้วก็เสียงซ้อมดนตรีนั่นอีก....ไม่อยากคิดเลยว่าในห้องนั้นจะมีซึงฮยอนอยู่ด้วย จียงยืนทำใจสักครู่ก่อนตัดสินใจเดินก้มหน้าผ่านห้องของซึงฮยอนอย่างรวดเร็ว แต่ก็แอบเหลือบตาเข้าไปมองในห้องก็ทันได้เห็นเห็นซึงฮยอนกำลังยืนหันหลังคุยกับเพื่อนในห้องอยู่....จียงรีบเดินผ่านห้องนั้นมาอย่างรวดเร็วก่อนที่ซึฮยอนที่ทันได้หันมา...ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเดินผ่านมาได้แล้ว....เฮ้อดีนะที่หันหลังอยู่เลยไม่เห็นเรา.....ขอให้รอดทั้งวันเถอะ...


 “จียงมาแล้วเหรอ”แดซองหันมาทักแล้วก็ก้มลงเก็บของ ที่กระจุยกระจายอยู่ต่อ....จียง มองสภาพห้องแล้วไม่อยากเชื่อว่าจะเละได้ขนาดนี้ เมื่อคืนคงจะมืดมากเลยดูไม่เละขนาดนี้ เห็นดังนั้นจียงก็รีบเข้าไปช่วยเพื่อนในห้องเก็บทำความสะอาดทันที


 “ฉันว่าต้องเป็นฝีมือของพวกห้องดีแน่ๆเลย”แดซองพูดในขณะที่กำลังเก็บหุ่นผีลงถังขยะด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ...ทำเอาจียงถึงกับชะงัก...อยากจะบอกเหลือเกินว่ามันเป็นฝีมือของ ชเว ซึงฮยอน แต่ก็ไม่กล้า กลัวเพื่อนๆทุกคนสงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไร และกลัวทุกคนจะรู้เรื่องน่าอายที่ถูกซึงฮยอนกระทำกับตนเองนั้นด้วย


 “เอ็งแน่ใจได้ไงวะ ว่าเป็นฝีมือของพวกมัน”จุนซูเงยหน้าขึ้นมาถาม


 “ก็เมื่อวานกีตาร์ของไอ้ซึงฮยอนหายแล้วมันก็สงสัยพวกห้องเราอยู่บวกกับความแค้นที่มีต่อกันด้วยแล้ว....พวกนายยังจะคิดว่าเป็นใครอีกละถ้าไม่ใช่พวกมัน” แดซองพูดในสิ่งที่สงสัยมานาน.......จียงพยายามจับพิรุธบนใบหน้าของแดซองแต่ก็ไม่มีพิรุธใดๆทั้งสิ้น...

 แสดงว่าแดซองกับจุนซูไม่ได้ทำละสิแล้วใครละที่เป็นคนทำ.....

 “มันก็เป็นไปได้ แล้วเราจะทำยังไงกันดีละ... หรือจะดักตีหัวมันเอาให้สมองมันเสื่อมไปเลยดีป่ะ” จุนซูพูดไปก็ทำท่าประกอบไปด้วยทำเอาทุกคนในห้องหัวเราะกันใหญ่ลืมความทุกข์กันไปชั่วขณะ....แต่จะมีแค่จียงคนเดียวนี่เหละที่หัวเหราะไม่ออก....จะให้หัวเหราะออกได้ยังไงละวันนี้ยังไม่รู้ชะตาชีวิตของตัวเองเลย

 “เออ...แล้วคิฮยอนหายไปไหนอ่ะ” จียงถามขึ้น.....ตั้งแต่มาโรงเรียนยังไม่เจอคิฮยอนเลย....ถ้าคิฮยอนเห็นจะเป็นยังไงนะ ไปสลบคาเศษซากพวกนี้ไปเลยหรอ เพราะคิฮยอนตั้งใจกับงานนี้อย่างมาก

 “คิฮยอนไปคุยกับอาจารย์อยู่ หนะ” จุนซูหันมาตอบ.....เมื่อเก็บของกันเรียบร้อยแล้วทุกคนก็นั่งรอคิฮยอนว่าจะเอายังไงต่อ

 ...ครืด....เสียงประตูห้องเปิดขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวของคิฮยอนเดินยิ้มเข้ามาหาเพื่อนๆที่ทำหน้าเศร้ากันอยู่

 “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นอ่ะ” คิฮยอนพูดด้วยท่าทางอารมณ์ดี  เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องเล็กน้อย
 

“จะไม่ให้ทำหน้าอย่างนี้ได้ยังไง ก็ดูห้องดิไม่เหลืออะไรแล้ว”จุนซูพูดออกมาเอย่างอ่อนใจ พังหมดทุกอย่างอุตส่าห์ตื่นมาแต่เช้าจะมาเป็นผีหลอกเด็กนักเรียนสวยๆซะหน่อย แม่งผิดหวังจริงๆ เซ็งฉิบหาย......

คิฮยอนมองไปรอบๆห้องที่ตอนนี้กลับมาเป็นสภาพเดิมแล้ว โต๊ะเรียนตั้งตามเดิมไม่มีวี่แววของบ้านผีสิงเลย....มองแล้วก็ใจหายแต่ก็พยายามทำอารมณ์ดีเข้าไว้ไม่อยากให้ดูแย่ไปกว่านี้

 “ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย...ดีออกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยคอยหลอกคนอื่น... จะได้มีเวลาเที่ยวงานทั้งวันไม่ดีเหรอ” คิฮยอนพยายามพูดปลอบใจเพื่อนๆที่แต่ละคนที่อยู่ในอาการซึมเศร้าอย่างเห็นได้ชัด..... สมาชิกในห้องทุกคนก็แค่พยักหน้ารับคำ แล้วก็แยกย้ายกันออกไปเดินดูซุ้มของห้องอื่น....เหลือก็แต่จียงและคิฮยอนที่อยู่ในห้องกันสองคน
 

“นายแน่ใจนะว่านายไม่คิดอะไร”จียงถามเมื่อเห็นคิฮยอนนั่งเงียบผิดปกติ....คิฮยอนได้แต่ยิ้มให้ 

“เราไปดูห้องอื่นกันเถอะว่าพวกเขาทำอะไรกันบ้าง”คิฮยอนหารีบเปลี่ยนเรื่อง เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว ไม่อยากอยู่ในห้องนี้แล้วอึดอัดยังไงก็ไม่รู้
 

“เอ่อ.....ถ้าฉันจะกลับบ้านเลยได้มั้ย...”ไม่อยากอยู่ต่อแล้วกลัวเจอซึงฮยอน ไอ้กามมหาโหดคนนั้น

“ไม่ได้นะจียงนายต้องอยู่กับฉัน... ไม่รู้เหละยังไงนายต้องเดินเที่ยวเป็นเพื่อนฉันปะๆ ไปดูห้องบีก่อน ว่าเขาทำอะไรกัน” คิฮยอนว่าพลางฉุดข้อมือจียงให้ลุกขึ้นตาม....จียงพยายามปฎิเสธแต่ก็ยอมใจอ่อนเดินตามคิฮยอนไป ไม่อยากพูดมากถ้าคิฮยอนถามขึ้นมาแล้วก็ไม่รู้จะตอบว่ายังไง

 

 

 

ห้องดี

 

 “นี่ซึงฮยอนนายรู้เรื่องห้องเอหรือปล่าว” ซึงรีที่เพิ่งมาโรงเรียนรีบเดินมาถามซึงฮยอนทันที...ซึงฮยอนกำลังเล่นกีตาร์อยู่ข้างๆเวทีคนเดียวก็เงยหน้าขึ้นมามอง

 “รู้แล้วทำไม”ซึงฮยอนตอบด้วยใบหน้าหน้าเรียบเฉยแล้วเล่นกีตาร์ตัวเองต่อ
 

“เป็นฝีมือนายหรือเปล่า”ซึงรีถามกลัวว่าซึงฮยอนจะทำ เพราะเห็นเมื่อคืนโวยวายพวกห้องเอเรื่องกีตาร์อยู่...ซึงฮยอนได้แต่เงียบ.....คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน นึกถึงร่างบางนั้นทันที คนที่ทำแสบกับเขาอย่างไม่หน้าให้อภัย.....

 “ก็ดีแล้วที่นายไม่ได้ทำ”ซึงรีถอนหายใจโล่งอกนั่งมองซึงฮยอนเล่นกีตาร์

 “เอ๋....นายไปเจอมันที่ไหนอะ”ซึงรีชี้ไปที่กีตาร์ของซึงฮยอน....เมื่อวานยังหายอยู่เลย ไปเจอจากที่ไหนเนี่ย
 

“เจอในห้องน้ำหนะ”

 “ตอนไหนอ่ะ”

 “ก่อนกลับบ้าน”
 

“เหรอ”

 “คุยอะไรกันอยู่ว่ะ”ยองเบที่นั่งซ้อมเล่นเบสอยู่บนเวทีถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนรักสองคนซุบซิบคุยอะไรกันอยู่
 

“เรื่องห้องเอหน่ะ”ซึงรีตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันกลับมาสนใจซึงฮยอนต่อ
 

“ซ้อมกันได้แล้วใกล้จะถึงเวลาแสดงแล้ว”ซึงฮยอนพูดขัดขึ้น.....ไม่อยากได้ยินเรื่องนี้แล้วรำคาญ...ทั้งซึงรีและยองเบมองซึงฮยอนอย่างงงๆ...อะไรของมันวะเห็นทุกทีต้องพูดทับถมใส่ มาคราวนี้ไม่อยากจะพูดถึงซะอย่างนั้น


.
.
.


 “โหย...จียงนายดูห้องดีเดะ....อะไรจะขนาดนั้น” จียงมองไปทางห้องดีที่ตอนนี้กำลังแสดงมินิคอนคอนเสิร์ตอยู่...คนก็มุงดูเต็มหน้าห้องเลย บางคนก็ตะโกนเรียกชื่อคนที่ตัวเองชื่นชอบ...... พวกบรรดาแฟนคลับก็นำดอกไม้กับตุ๊กตามากัน