[Fic]::.. My Pain ..:: Part 2

posted on 13 Oct 2009 20:27 by gdontop in My-PaIn

 

[Fic]..::+::.. My Pain ..::+::..

[Couple] TempxGD
 

[By] Bowmin

 

[Talk] มาแล้วง๊าฟฟ ตอนสองมาอย่างรวดเร็ว ก็อย่างว่าแหละ มันเป็นฟิคที่เคยทำเวอร์ชั่นอื่นมาแล้ว อิอิ เป็นเทมป์จีก็สนุกอีกแบบนะ กริๆ ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ แต่ก็อยากให้อ่านกันล่ะนะ อิอิ ฝากด้วยนะง๊าฟฟฟ

 

 

 


PART 2

 


หลังเลิกเรียน

 “โห...จียงหุ่นผีนายหน้ากลัวเป็นบ้าเลยอะ” คิฮยอนทำท่าตื่นเต้นพลางพลิกหุ่มรูปร่างอัปลักษณ์ไปมา จียงมองด้วยความภูมิใจ ก็เขาทำมาตั้งสองวันยังไงๆมันก็ต้องออกมาดีอยู่แล้ว....นายนี่ก็เก่งเหมือนกันนะจียง
 

“เออ...จียงวันนี้นายรีบกลับหรือเปล่าอ่ะ”แดซองถามขึ้นมือก็ง่วนอยู่กับการทำหุ่นผีโดยมีจุนซูนั่งทำอยู่ข้างๆ

 “อืม........ไม่รีบหรอกทำไมเหรอ”
 

“เอ่อ..คือ..ฉันจะฝากนายทำหุ่นแทนฉันหน่อยอ่ะ”แดซองพูดเบาๆ…แต่ก็พอให้จียงได้ยิน

 “อ้าวแล้วทำไมไม่ให้จุนซูช่วยทำล่ะ....”จียงเลิกคิ้วถามงงๆเพื่อนตัวเองก็มีทำไมไม่ให้ทำแทนล่ะ อีกอย่างเพิ่งจะทำของตัวเองเสร็จไปเมื่อกี้ยังไม่ได้พักเลย...กว่าจะทำเสร็จเกือบตาย
 

“ไม่ได้ๆ...ไอ้จุนซูมันไปกับฉัน”แดซองโบกมือใหญ่..ท่าทางร้อนรนผิดวิสัย

 “เออ..ใช่ๆฉันต้องไปกับไอ้แดอ่ะ”จุนซูหันมาช่วยเสริมแถมยังส่งสายตาขอร้องมาให้จียงอีก

 “แล้วพวกนายจะไปไหนกัน...ถึงไม่มีเวลามาทำหุ่น” มันสำคัญถึงขนาดทำหุ่นเสร็จก่อนไม่ได้หรือถึงค่อยไปทำอย่างอื่นต่อ แล้วไอ้ท่าทางลุกลี้ลุกนของทั้งสองคนมันดูแปลก...คิดจะไปทำอะไรแผลงๆอีกหรือเปล่า เพราะสองคนนี้ชอบทำเรื่องแผลงๆอยู่เรื่อย

 “ก็....พอดีวันนี้พวกเราต้องมีเรื่องที่ต้องสะสางนิดหน่อยน่ะ”แดซองตอบอย่างติดขัดสายตาล่อกแล่ก ก่อนจะหันไปมองเพื่อนที่อยู่ข้างๆให้ช่วยเสริม....จุนซูพยักหน้าหงึกๆยืนยันคำพูดของแดซองว่าเป็นเรื่องจริง

 “แล้วเรื่องอ่ะไรอ่ะ” ถ้าคำตอบมันสำคัญจริงๆ เขาก็ยินดีจะช่วย เพราะจียงก็ไม่ใช้คนใจร้ายอะไรนักหรอก เพียงแต่อยากให้เพื่อนมีความรับผิดชอบในหน้าที่ของตัวเองก็เท่านั้น

 “เดี๋ยวนายก็รู้”แดซองยักคิ้วให้ทีก่อนจะหันไปยิ้มกับจุนซูอย่างมีเลศนัย เห็นอย่างนั้นจียงยิ่งงงเข้าไปใหญ่......มันจะไปทำอะไรกันว่ะ ยิ่งถามก็ยิ่งน่าสงสัยนะเนี่ย

 “นะ..ขอร้องไม่มีไรมากหรอกนะ ก็แค่เก็บรายละเอียดอีกนิดหน่อยเองน่ะ”จุนซูพูดขึ้นแล้วชี้ที่หุ่นไปมา

 “น้า ถ้าไม่เห็นว่าพรุ่งนี้จะมีงานแล้วล่ะก็ฉันคงจะไม่พึ่งนายหรอก”แดซองพูดพร้อมด้วยใบหน้าสลด จียงมองเพื่อนทั้งสองที่จ้องเขาด้วยสายตาเว้ววอนก็อดใจอ่อนไม่ได้ให้ตายเหอะ

 “นะ..นะ..จียงสุดสวย...จียงน่าร้ากกกกกกก....จียงสุด...”

 “เออๆ...เดี๋ยวทำให้...จะไปไหนก็ไปเหอะพูดมาก”จียงรีบตัดบทเจ้าจุนซูทันทีเมื่อเห็นว่าเริ่มจะเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว

 “จริงเหรอ..ขอบใจนายมากเลยนะ...ป๊ะไอ้จุนซู...ได้เวลาเอาคืนแล้วโว้ย”พูดเสร็จก็พากันวิ่งออกนอกห้องไปทันที จียงมองตามแล้วก็ต้องถอนหายใจอย่างแรง...เฮ้อคิดจะก่อเรื่องอะไรอีกล่ะหวังว่าคงไม่เกี่ยวกับพวกซึงฮยอนน่ะ
 

.
.
.

 

   “เย่...เสร็จแล้ว” จียงตบมือเป็นรางวัลให้กับตัวเอง ในที่สุดก็เสร็จซะที ทำเสร็จก็หาที่เหมาะๆสำหรับวางหุ่น เมื่อวางเสร็จแล้วก็มองดูรอบๆห้องที่ตอนนี้มีผ้าสีดำมากั้นเป็นทางเดินแล้วก็มีสิ่งของตกแต่งให้ดูหน้ากลัวเต็มไปหมด พรุ่งนี้ก็จะมีคนแต่งเป็นผีคอยหลอกด้วย นึกแล้วก็อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง อยากเห็นคนที่มาเล่นแล้วจะทำท่าทางยังไง จียงยืนยิ้มอยู่คนเดียวจนไม่นึกว่าจะมีคนมายืนอยู่ข้างๆ
 

“จียงนายยังไม่กลับอีกเหรอ”เสียงคิฮยอนถามขึ้น..ทำเอาจียงที่กำลังคิดอะไรเพลินๆถึงกับสะดุ้งสุดตัว

 “พอดีแดซองกับจุนซูขอให้ช่วยทำหุ่นส่วนที่เหลือต่อหนะก็เลยกลับช้า”
 

“อ้อ..อย่างงั้นเหรอ..เอองั้นฉันไปก่อนนะต้องไปซื้ออุปกรณ์เพิ่มอะ...แล้วรีบๆกลับล่ะ”คิฮยอนกำชับเพื่อนด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้เหมือนกับว่าทำไมแต่มันรู้สึกห่วงขึ้นมาแปลกๆ

 “ทำไมนายต้องทำหน้าเป็นห่วงฉันขนาดนั้นด้วยอะ”จียงมองหน้าคิฮยอนที่ทำหน้าเป็นห่วงแปลกๆ ทำเหมือนโรงเรียนมันอันตรายเอาเสียมากๆอย่างนั้นแหน่ะ

 “ก็ฉันได้ข่าวมาว่ากีตาร์ตัวโปรดของซึงฮยอนหายไป แล้วหมอนั่นโวยวายใหญ่เลยและก็บอกว่าต้องมีใครแกล้งแน่ๆ นายก็คงจะรู้นะว่าพวกมันจะสงสัยใครถ้าไม่ใช่ห้องเรา” จียงฟังแล้วก็นึกถึงคำพูดของใครคนนึงทันที... ‘ได้เวลาเอาคืนแล้ว’ .....จะใช่ฝีมือของสองคนนั้นหรือเปล่าน่ะ..จียงคิดอยู่คนเดียวไม่กล้าบอกคิฮยอนให้รู้เพราะยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ อีกอย่างเขายังไม่อยากคิดในแง่ร้ายกับแดซองและจุนซู

 “แต่ฉันก็แอบสมน้ำหน้านะ..อยากมาว่าพวกเราดีนัก”คิฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงสะใจ พร้อมกับใบหน้าที่แสดงอารมณ์ว่าถูกใจสุดๆ

 “แต่ยังไงนายก็รีบกลับล่ะ...อย่าอยู่คนเดียวเด็ดขาดเข้าใจมั้ย”คิฮยอนกำชับหนักแน่น

 “นี่คิฮยอนคิดว่าซึงฮยอนจะมาฉุดฉันไปข่มขื่นรึไง..ฮะ..ฮะ”จียงพูดไปก็ขำไป...หน้าอย่างเราอะนะ ซึงฮยอนไม่มาฉุดให้เสียเวลาหรอกแค่ทุกวันนี้แม้แต่หางตายังไม่มองเลย

  “นี่นายก็รู้หนิว่าซึงฮยอนเป็นพวกฟันแล้วทิ้ง เผื่อมันจะคิดแก้แค้นด้วยวิธีนี้ขึ้นมาล่ะ แล้วอีกอย่างนายก็ยิ่งหน้ารักอยู่ด้วย ฉันกลัวว่ามันเห็นนายแล้วๆมันจะ...”คิฮยอนหยุดคำพูดไว้แค่นั้นไม่กล้าพูดต่อ... .แต่มันก็ทำให้จียงรู้ว่าประโยคที่คิฮยอนเงียบไปคืออะไรแต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก
 

“ขอบใจนะที่เป็นห่วง เดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว ขอให้แน่ใจว่างานเสร็จเรียบร้อยก่อน”จียงพูดเพื่อให้คิฮยอนสบายใจ

 “อืม...งั้นฉันไปก่อนนะ..แล้วพรุ่งนี้เจอกัน..”คิฮยอนโบกมือเชิงลาให้จียงแล้วเดินออกไป จียงหันมามองพวกเพื่อนๆที่อยู่ในห้องตอนนี้มีอยู่ประมาณเจ็ดแปดคนได้ แล้วก้มดูเวลาที่ข้อมือ ทุ่มครึ่งแล้วเหรอเนี่ยกว่าจะกลับถึงโดนพ่อกับแม่ด่าพอดี ยังไม่ได้โทรไปบอกเลยแต่ไหนๆก็อยู่ดึกแล้วก็ช่วยพวกนี้ทำให้เสร็จแล้วกัน

 

 

 


ห้องD

 

 

 “นายแน่ใจนะว่านายวางไว้ในห้องอ่ะ”ซึงรีถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เดินวนไปวนมาอยู่หน้าซึงฮยอนและยองเบ

 “แน่เสียยิ่งกว่าแน่อีกซึงรี นายก็เห็นว่าฉันซ้อมเสร็จแล้วฉันก็วางไว้ตรงนี้แล้วฉันค่อยลงไปกินข้าว” ซึงฮยอนชี้ไปที่มุมห้องที่ที่วางกีตาร์ตัวโปรดไว้....ก็วางไว้ตรงนี้นี่นาแล้วมันจะหายไปได้ไง..นอกเสียจากว่าต้องมีคนขโมยมันไป

 “ฉันว่าต้องมีใครแกล้งเราแน่เลย...ต้องเป็นพวกห้องเอแน่ๆ มีอยู่ห้องเดียวทีไม่ถูกกับห้องเราอะ”ซึงรีพูดขึ้นหลังจากที่คิดอยู่นาน

 “ฉันก็คิดอย่างนายแหละซึงรี...โถ่โว้ยแล้วพรุ่งนี้กูจะเอาห่าอะไรไปแสดงวะ…แม่งเล่นกันอย่างงี้เลยเหรอ”ซึงฮยอนสบถออกมาอย่างเหลืออดมันทนไม่ไหวแล้วอย่าให้รู้นะว่าเป็นใครพ่อจะเล่นให้มันตายกันไปข้างนึงเลย

 “นายก็อย่าเพิ่งโทษเค้าไปทั่วสิเรายังไม่มีหลักฐานอะไรที่บ่งชัดเลยว่าเป็นพวกห้องเอ” ยองเบพูดขึ้นบ้างหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน....คิดโทษเค้าไปทั่วทั้งๆที่ยังไม่มีอะไรเป็นที่แน่นอนเลย

 “ก็ความแค้นส่วนตัวไงหล่ะ ที่ทำให้ฉันแน่ใจว่าจะต้องเป็นพวกมัน” ซึงรีตอบกลับอย่างรำคาญ...ไอ้คนมองโลกในแง่ดีเอ้ย

 “นี่นายเงียบไปเลยซึงรี....มีเหตุผลบ้างสิ”ยองเบตวาดกลับคนเอาแต่ใจ ซึงรีเงียบทันทีทำท่าเชิดหน้าใส่ยองเบอย่างไม่พอใจ

 “ซึงฮยอนฉันกลับแล้วนะเบื่อ!!”พูดเสร็จก็วิ่งกลับบ้านทันทีเลย

 “แล้วพรุ่งนี้จะทำยังไงวะเนี้ย..ไม่มีกีตาร์เนี่ย”ซึงฮยอนทำท่าเตะอากาศอย่างคนอารมณ์เสีย...ดันเป็นกีตาร์ตัวโปรดซะด้วย

 “งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะหามาให้ก็แล้วกัน...โอเคป่ะ”ยองเบคิดหาทางออกให้ เพื่อให้ซึงฮยอนสบายใจมากขึ้น

 “เรื่องนั้นหนะ..มันไม่เท่าไรหรอก ฉันก็หาใหม่ได้ แต่กีตาร์หนะสินายรู้มั้ยว่าฉันรักมันมายเลย” ซึงฮยอนก้มหน้ามองพื้นคิ้วขมวดเข้าหากันด้วยสีหน้าคิดหนัก

 “ก็ของมันหายไปแล้วจะให้ทำไงอ่ะ”

 “แต่ฉันว่าต้องมีคนแกล้งแหงๆ”ซึงฮยอนพูดแต่สายตายังคงจ้องพื้นอยู่ มือใหญ่กำเข้าหากันแน่น

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พวกมันก็คงเอามาคืนแล้วแหละ ฉันว่าพวกมันคงคิดแค่ให้เราตกใจเล่นๆ” ยองเบคิดไปในทางที่ดีก่อน เขาไม่อยากให้เพื่อนคิดโทษพวกห้องเอเพราะถ้าเกิดมันไม่เป็นอย่างนั้นขึ้นมา มันจะกลายเป็นการว่าร้ายคนอื่นสียมากกว่า

“ถ้าเป็นอย่างที่นายคิดก็ดีนะยองเบ”

 “เออถ้าคิดได้อย่างนั้นก็ดีแล้วกลับบ้านกันเถอะจะสองทุ่มแล้ว”ยองเบพยามชวนซึงฮยอนที่กำลังนั่งทำหน้าเครียดอยู่ให้กลับพร้อมกับ ขืนมัวแต่นั่งคิดเรื่องกีตาร์ที่มันหายไปอย่างถาวรจริงๆหรือเปล่าก็ไม่รู้อยู่อย่างนั้น มีหังคงได้นอนค้างที่โรงเรียนเป็นแน่

“นายกลับไปก่อนก็ได้เดี๋ยวฉันจะเข้าห้องน้ำก่อน”

 “อืม..งั้นฉันกลับก่อนน่ะ”ยองเบตบบ่าซึงฮยอนเบาๆก่อนจะลุกเดินออกไป

 

 หลังจากที่ล่ำลากับเพื่อนๆที่เหลือแล้ว จียงก็เวะมาล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำก่อน ระหว่างที่ทำความสะอาดแขนที่เปื้อนสีอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นห้องส้วมที่ปิดป้ายว่าชำรุด แต่ก็เหมือนมีอะไรวางอยู่บนโถส้วมเพราะเห็นเงาสะท้อนที่พื้น เพราะเหตุอันใดไม่รู้ที่ทำให้จียงสนใจในสิ่งที่เห็นนั้น เขาจึงเดินเข้าไปดู...ลองบิดกลอนประตู...ก็ต้องแปลกใจในสิ่งที่เห็น....คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

 “นี่มันกีตาร์หนิ??” จียงลองหยิบขึ้นมาพิจารณาดูใกล้ๆ...ใครมาลืมกีตาร์ทิ้งไว้วะเนี่ย จียงลองสำรวจให้ทั่วก็เห็นตัวอักษรเขียนติดไว้ที่ด้านหลัง.......

 

 ....ซึงฮยอน!!!....
 

จียงตาโตทันทีด้วยความไม่คาดคิด กีตาร์แทบหล่นจากมือ.....กีตาร์ของซึงฮยอนมาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ...เมื่อตอนเย็นคิฮยอนบอกว่าหายไป..ใครมันเอามาซ่อนว่ะ

 “นายทำอะไรอ่ะ!!”เสียงหนึ่งแทรกขึ้นจนทำให้คนที่กำลังตกอยู่ในพวังค์ถึงกับสะดุง... จียงเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องตกใจเมื่อคนที่ถามนั้นคือ  ซึงฮยอนเจ้าของกีตาร์นั่นเอง

 “เอ่อ....”จียงตอนนี้ได้แต่อึ้งรู้สึกว่าตัวชาไปหมด ทำอะไรไม่ถูกมองซึงฮยอนแบบตื่นๆ ซึงฮยอนเองก็จ้องจียงเขม็ง...ภาพที่เห็นจียงถือกีตาร์ของตัวเองอยู่แถมยังยืนอยู่หน้าห้องที่ปิดป้ายว่าชำรุดอีกต่างหาก ถ้าจำไม่ผิดล่ะก็นายนี่อยู่ห้องเอหนิ แสดงว่านายนี่ต้องขโมยกีตาร์เรามาซ้อนไว้ที่นี่และกำลังจะเอาไปที่อื่นแน่ๆ...ยิ่งคิดอารมณ์ยิ่งขึ้น...ซึงฮยอนขบกรามแน่นอย่างเข่นเขี้ยว กล้ามากที่มาเล่นกับฉัน...

 “นายขโมยมันมาใช่มั้ย!!”ซึงฮยอนกระชากเสียงใส่ เสียงทุ้มใหญ่มันก้องทั่วทั้งห้องน้ำ พร้อมกับสาวเท้าเข้ามาใกล้ ทำเอาอีกคนถึงกับตัวสั่นด้วยความกลัว..

 จียงทำอะไรไม่ถูกซึงฮยอนตอนนี้น่ากลัวมาก.... ร่างบางถอยหลังหนีซึงฮยอนจนหลังติดกำแพง จะหนีไปไหนก็ไม่ได้แล้วเพราะซึงฮยอนยืนกันไว้จียงกลัวจนตัวสั่นน้ำตาเริ่มรื่นขึ้นมาเพราะความหวาดกลัว...แต่จียงพยายามกลั้นไว้

 “ฉันถามได้ยินมั้ยฮะ”ซึงฮยอนตะคอกใส่..เริ่มหงุดหงิดที่คนตรงหน้าได้แต่ก้มหน้าเงียบไม่ยอมตอบอะไร

 “ปะ..เปล่า..มะ..ไม่ได้ขะ..”

 “จับได้คาหนังคาเขาขนาดนี้แล้วยังจะมาปฏิเสธอีก มันไม่ทุเรศไปหรือ” ซึงฮยอนพูดขัดขึ้น…ก็เห็นอยู่ตำตาแล้วยังจะมาบอกว่าไม่ได้ขโมยอีกอย่างนี้ต้องแก้แค้นให้สาสม

 “จะแกล้งฉันใช่มั้ย.... กลัวว่าห้องฉันจะทำออกมาดีกว่าห้องนายใช่มั้ยเลยแอบขโมยกีตาร์ของฉันมา....จะบอกให้ว่าพวกนายคิดผิด ห้องที่จะทำได้ห่วยที่สุดคือห้องนายต่างหากล่ะ..มานี่” แขนแข็งแกร่งกระชากข้อมือของร่างบางให้เดินตามไป

 

 จียงตัวแทบปลิว กีตาร์หลุดออกจากมือเพราะแรงกระชากของคนตรงหน้ารุนแรงมาก จียงพยายามขืนตัว แต่มือใหญ่ก็ยิ่งบีบข้อมือแน่นยิ่งกว่าเดิมจียงได้แต่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ... ทำไมถึงไม่มีใครอยู่แถวนี้เลยนะ ไม่มีใครอยู่ช่วยเขาเลย

 

 “ปล่อยนะ..นายจะพาฉันไปไหน..ฉันจะกลับบ้านปล่อย..บอกว่าไม่ได้เอาไปไงไม่รู้เรื่องหรือไง....”จียงร้องโวยวายพยายามอธิบายแต่ซึงฮยอนไม่ยอมฟังได้แต่ฉุดกระชากร่างบางไปตามทาง

 “ก็จะไปดูความล้มเหลวของห้องนายไง” ซึงฮยอนพูดในขณะที่ก้าวเดิน ใบหน้าคมเข้มมันบึงตึงเสียจนน่าลัว...จียงได้ฟังถึงกับตาโตทันที...ความล้มเหลวซึงฮยอนคิดจะทำอะไรน่ะ

 “ไม่นะ..ปล่อย...เจ็บนะ”จียงร้องออกมาเพราะซึงฮยอนเริ่มจะบีบข้อมือแรงขึ้นเรื่อยๆ ถ้าบีบนานกว่านี้ กระดูกเขามีสิทธิแตกได้เลยล่ะ

 

 …พลั่ก....ซึงฮยอนผลักจียงเขามาในห้องเรียนของจียงเอง ร่างบางล้มลงไปกองกับพื้น ใบหน้าขาวซีดเงยหน้ามองซึงฮยอนที่ตอนนี้กำลังพังข้าวของอย่างบ้าคลั่ง

บ้านผีสิงหรออย่ามีมันเลย จียงมองซึงฮยอนพังข้าวของจนไม่เหลืออะไรเลย...น้ำตาที่กลั้นไว้ตอนนี้มันไหลลงมาอาบแก้มเต็มไปหมด...นายใจร้ายมากซึงฮยอน จียงลุกขึ้นจะวิ่งหนีอยู่ไม่ได้แล้วซึงฮยอนตอนนี้หน้ากลัวมาก ... ขืนอยู่มีหวังซึงฮยอน ได้ฆ่าหั่นศพเขาแน่ จียงวิ่งไปกำลังจะออกจากห้องแต่ซึงฮยอนเร็วกว่าร่างสูงมาขวางประตูไว้ก่อน

 

 “จะหนีไปไหน”ซึงฮยอนยื่นหน้าเข้ามาถามใกล้ มุมปากกระตุกยิ้มผิดจากใบหน้าเรียบตึงเมื่อกี้ดูท่าแล้วเดาอารมณ์ไม่ถูกจริงๆว่ากำลังคิดอะไรอยู่กับแน่

“ฮือ..ปะ..ปล่อยฉันไปเถอะ..ฮึก..ฉันกลัว”จียงปล่อยโฮทันทีความกลัวเริ่มทวีขึ้น....ทำไมน่ากลัวอย่างนี้นะซึงฮยอนหัวเราะในลำคอด้วยความสะใจเมื่อเห็นน้ำตาของอีกคน ดวงตาคมเฉียบสำรวจใบหน้าของร่างบางที่กำลังร้องไห้อย่างพิจารณา ความจริงนายก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยปากบางสีสดที่สั่นระริกด้วยความกลัวนั่นอีกยิ่งมองแล้วยิ่งน่าหลงใหล แต่ทำไมถึงไม่เคยสังเกตเห็นนะ…มีอะไรสนุกให้ทำแล้ว

 “ฉันนรู้แล้วว่าฉันควรทำยังไงกับนายดี”ซึงฮยอนกระชากร่างบางให้ลงไปนอนกับพื้น ... ก่อนที่ตัวเองจะลงไปคร่อมร่างบางนั้นไว้มือใหญ่ก็กดข้อมือของคนข้างล่างกับพื้นปูนที่เย็นเฉีบบ

 “นายจะทำไรอะ”จียงตกใจกับการกระทำของซึงฮยอน


 

 

 “ก็แก้แค้นไง”


 

 

TBC

 

 

 

 

อร๊ายยยยย ซึงฮยอนคิดจะทำอะไนอ่า จียงซวยได้อีกอ่า งึก อ่านแล้วกรุณาเม้นด้วยนะงับ อิอิ
เจอกันตอนหน้า อีกไม่นาน อิอิ

Comment

Comment:

Tweet

สนุกอ่ะ ชอบ 5555 เพิงจะมาอ่าน แต่สนุกมากเลยชอบมาก cry

#8 By nune (119.63.93.129) on 2012-03-19 15:07

ดป้ช่างโหดร้่าย ป่าเถื่อน
.
.
แต่เค๊าชอบอ่ะ เอาอีกๆๆๆๆ

อ้าว

#7 By ChoiMayb (103.1.166.199) on 2011-10-08 14:56

โฮวว!เทมป์อย่าทำรุนแรงกะจีน๊า แกกะเข้าใจจีผิดนะเว้ย
แง้ สงสารจีอ่า

#6 By TOP,ma luv!! on 2009-10-19 02:29

อ๊ากกกก

เทมจะทำอะไรจี

ไม่ยอมนะ><

รอต่อๆๆๆๆ

#5 By momotar on 2009-10-16 14:46

กรี๊ด

เทมจะทำอะไรน้องจีเนี่ย

(ก็รู้ๆกันอยู่)

55+

#4 By frem1991 on 2009-10-14 14:39

จียงซวยเรยอ่า..โดนแก้แค้นผิดตัว

แบบอย่ากลัวไปเรย

เราต้องพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส

ปิดฉากตำนานแห่งความแค้นระหว่างสองห้อง

แล้วเปลี่ยนให้เป็นตำนานแห่งความรักแทน?

..รวบหัวรวบหางชเวซึงฮยอนซะ!!

แร๊วเกาะไว้ให้แน่น อย่าให้โดนสลัด Fighting!!

#3 By Space of Feeling (202.139.223.18) on 2009-10-13 23:40

อร้ายยยยยยยย

แก้แค้นแกจะแก้แค้นแบบไหน

แค่นี้จีก็กลัวจะแย่แล้วนะ

มาต่อเร็วๆนะ อยากอ่านมากมาย

ต่อเร็วๆด้วย


เบียร์จะรอสู้ๆนะ

#2 By nubeer on 2009-10-13 21:01

อร้ายยยยยยยย

แก้แค้นแกจะแก้แค้นแบบไหน

แค่นี้จีก็กลัวจะแย่แล้วนะ

มาต่อเร็วๆนะ อยากอ่านมากมาย

ต่อเร็วๆด้วย


เบียร์จะรอสู้ๆนะ

#1 By nubeer on 2009-10-13 21:01