[Fic]::.. My Pain ..:: Part 1

posted on 11 Oct 2009 15:43 by gdontop in My-PaIn

 

 

[Fic]..::+::.. My Pain ..::+::..
[Couple] TempxGD
[By] Bowmin

 

[Talk] ฟิคยาวมาแล้ว ชื่อเรื่องก็น่าจะรู้กันแล้วนะว่าโบ้ต้องการฟิคแบบไหน แต่ไม่รู้มันจะเจ็บปวดอย่างที่อยากให้เป็นหรือเปล่า ฟิคเรื่องนี้เคย ทพเวอร์ชั้น ญี่ปุ่นมากแล้วนะ เวอร์ชั่นเอสเจด้วย พอมาคราวนี้ก็มาเป็นเวอร์ชั่นเทมป์จี อิอิ แต่ก็รีไรท์ใหม่เยอะเลย เนื้อจากภาษาห่วยนิดหน่อย  อิอิ

 

 

 


PART 1

 

 

“จียงมาแล้วเหรอ” เสียงของเพื่อนในห้องทักขึ้นเมื่อเห็นคนร่างเล็กที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง.....ใบหน้าหวานพยักหน้าเป็นคำตอบ แล้วเดินมาประจำที่ ซึ่งอยู่ชิดริมหน้าต่าง คนตัวเล็กหันหน้าไปรับสายลมอ่อนๆทางหน้าต่างห้องเรียนเพื่อเพิ่มความสดชื่นให้กับตัวเอง

“จียง นายรู้เรื่องพวกห้องD ยัง” จียงหันหน้ามามองคนที่พูดทันทีคิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ห้องDห้องที่ไม่ถูกกับห้องของตนอย่างแรงแล้วตอนนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะ
 
“เรื่องอะไรอีกล่ะคิฮยอน....รู้สึกจะมีปัญหากันจังเลยนะสองห้องนี่เนี่ย” จียงส่ายหน้าไปมาอย่างเบื่อหน่ายกับเรื่องไร้สาระพวกนี้เต็มที.....


ที่จริงความโกรธแค้นที่ทำให้สองห้องนี้มองหน้ากันไม่ติด ระหว่างห้องAกับ ห้องD มันเริ่มมาจากคนกลุ่มหนึ่งระหว่างสองห้องเท่านั้นแต่ไปๆมาๆ ก็เหมารวมทั้งห้องเลยซะอย่างนั้น ทั้งๆที่จียงเองก็ไม่ได้คิดอะไรแท้ๆแต่ก็กลับโดนเกลียดไปด้วยเลย


“ก็งานโรงเรียนของเราใกล้เข้ามาถึงแล้ว.....ทางอาจารย์ให้พวกปี3ทุกห้องจัดซุ้มของตัวเอง จะทำอะไรก็ได้” เท่าที่ฟังคิฮยอนเล่าแล้วยังไม่เห็นมีอะไรเกี่ยวกับพวกห้องDเลย
 
“แล้วพวกห้องดีมันทำไมหรอ”จียงถามอย่างสงสัย
 
“ก็พวกเราจะทำบ้านผีสิง แล้วพอพวกมันได้ยิน มันก็บอกว่า อย่างพวกเราจะทำได้เหรอผีสิงไปทำคณะตลกจะดีกว่า” คิฮยอนเล่าไปอารมณ์ขุ่นมัวก็ขึ้นตามมาเรื่อยๆ.....จียงได้ฟังเรื่องที่คิฮยอนเล่าแล้วก็รู้สึกอะไรไม่ต่างกันกับคิฮยอนเหมือนกัน เขาก็ไม่ได้เกลียดพวกห้องนั้นหรอกนะ แต่คำพูดที่เหมือนจะดูถูกคนอื่นนั่นน่ะ มันไม่สมควรเลยซักนิด
 
“แล้วใครเป็นคนพูดอ่ะ”
 
“จะใครซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่ ไอ้ ชเว ซึงฮยอน!! หัวโจกของห้องอ่ะ” คิฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ยิ่งนึกถึงใบหน้าของหมอนั่นแล้วมันก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
 
“แล้วพวกมันทำอะไรอ่ะ”
 
“มันแสดงดนตรีนะสิพวกซึงฮยอนมันเก่งเรื่องพวกนี้อยู่แล้วหนิ”
 
“อาจารย์มาแล้ว.....ไปนั่งที่เถอะคิฮยอน” จียงบอกเพื่อนเมื่อเห็นอาจารย์เดินเข้าห้องมาแล้ว คิฮยอนเดินกลับไปนั่งประจำที่ของตัวเองแต่สีหน้ายังบอกถึงอารมณ์ไม่พอใจอยู่


จียงหันมาสนใจกับสมุดของตนเอง แต่ในใจก็ยังคิดถึงเรื่องที่คิฮยอนเล่าอยู่...มันจะดูถูกกันมากไปแล้ว.... คอยดูนะจะทำบ้านผีสิงออกมาให้น่ากลัวอย่างที่พวกนายคิดไม่ถึงเลย

 


ที่โรงอาหาร


 
จียงนั่งกินข้าวกับเพื่อนในห้องโดยมีคิฮยอนนั่งอยู่ข้างๆ วันนี้ทุกคนคุยกันหน้าดำคร่ำเครียดกันเป็นพิเศษ จะเรื่องอะไรซะ หล่ะถ้าไม่ใช่เรื่องของ...ชเว ซึงฮยอน คนช่างดูถูกคนอื่นคนนั้น


ระหว่างที่นั่งกินข้าวนั่งคุยกันอยู่จียงก็เห็นกลุ่มของห้องดีกำลังเดินมายังกลุ่มของเขา และแน่นอนคนที่เดินนำกลุ่มนั้นมาจะเป็นใครไม่ได้ ชเว ซึงฮยอนนั้นเอง ซึงฮยอนเดินมาตรงมาหากลุ่มของเขาเรื่อยๆท่าทางของซึงฮยอนดูสบายๆสายตาคมกริบที่มองมามันกวนๆยังไงก็ไม่รู้ ทุกคนที่นั่งกันอยู่เมื่อเห็นกลุ่มของซึงฮยอนมาหยุดอยู่ตรงหน้าก็เงียบกันหมดแล้วหันหน้าไปมองศัตรูทันที


“ว่าไง...บ้านผีสิงไปถึงไหนแล้วหล่ะ...อยากเข้าจะแย่แล้ว..ฮ่ะ..ฮ่ะ” ซึงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน....จียงมองใบหน้าหล่อเหลาที่มันกำลังหัวเราะเยอะพวกเขาแล้วมันน่าต่อยชะมัด
 
“เออถ้าเสร็จเมื่อไหร่ก็บอกด้วยน่ะ..ฉันอยากเข้าสวนสนุกจะแย่แล้ว..อุ๊ย..บ้านผีสิง โทษที คิดว่าพวกนายจะทำสวนสนุกอยู่เรื่อยเลย...ฮ่ะ..ฮ่า...” เสียงของใครอีกคนทียืนอยู่ข้างซึงฮยอนพูดขึ้น คนนั้นมีใบหน้าที่น่ารักกว่าผู้หญิงก็ว่าได้ แล้วยังตาที่หวานฉ่ำนั้นอีก..น่ารักมองยังไงก็น่ารัก..แต่เสียดายนิสัยไม่เข้ากับใบหน้าที่หวานเอาซะเลย
 
“ไปเถอะซึงรี..เราไปซ้อมดนตรีของเราดีกว่า..ไป” ซึงฮยอนหันไปชวนเพื่อนในกลุ่ม แล้วก็เดินจากไป แต่ก็ไม่วายปรายหางตาคมเข้มนั่นในเชิงเยอะเย้ยดูถูกกันทิ้งท้ายไว้ให้คนที่เหลือได้ฉุนกันเล่นๆ
 
“ฉันเกลียดพวกมันจริงๆเลย” เสียงหนึ่งพูดขึ้นเมื่อกลุ่มของซึงฮยอนเดินหายไปแล้ว
 
“ใช่...ต่อไปนี้เราต้องเริ่มทำบ้านผีสิงกันได้แล้วนะ..” คิฮยอนพูดขึ้นแล้วก็แจกงานที่ต้องรับผิดชอบให้แต่ละคนไป จียงได้ทำหุ่นผีกับแดซองและจุนซู จียงได้ยินชื่อเพื่อนร่วมงานก็สบายใจ ที่ได้ร่วมงานกับตัวโจ๊กของห้อง คิฮยอนเองได้ทำหน้าที่จัดหาอุปกรณ์เมื่อทุกคนรับทราบหน้าที่แล้วก็แยกย้ายกันขึ้นห้องเรียนทันที

 

 

หลังเลิกเรียน

 

ปี3ห้องD


ทุกคนในห้องก็กำลังเตรียมงานเช่นกัน บางกลุ่มกำลังทำเวทีกันอยู่ บางกลุ่มกำลังตัดกระดาษเพื่อเอาไว้ตกแต่ง ส่วนกลุ่มของซึงฮยอนก็กำลังขะมักเขม้นกับการซ้อมดนตรีอยู่ ซึงฮยอนเล่นกีตาร์ ซึงรีร้องนำ ส่วนยองเบเพื่อนร่วมก๊วนอีกคนเล่นเบสและยังมี เยซองเป็นมือกลอง ทุกคนกำลังบรรเลงเพลงอย่างเมามันส์ มีพวกแฟนคลับทั้งหลายแหล่ มายืนกรี๊ดกันอยู่หน้าห้องเต็มไปหมด ต่างก็ร้องเรียกชื่อคนที่ตนเองชื่นชอบส่วนมากจะเป็นซึงฮยอนและยองเบเสียมากกว่าเมื่อซ้อมกันเสร็จแล้วก็มานั่งพักเหนื่อยกัน


“ซึงฮยอนเสน่ห์นายนี่แรงจริงๆเลย....ฉันขอยอมแพ้เลย”ยองเบพูดเชิงหยอกซึงฮยอน
 
“อย่ามาว่าแต่ฉันเลย...นายก็เหมือนกันแหละยองเบ...ใช่มั้ยซึงรี”ซึงฮยอนหันไปถามซึงรีแต่ซึงรีดันทำหน้าแดงกลับมา
 
“อะไรจะแรงไม่แรงมันก็เรื่องของนายฉันจะกลับบ้านแล้ว..บาย”พูดเสร็จก็วิ่งหน้าแดงไปทันที ทำเอาเพื่อนอีกสองคนได้แต่มองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจในท่าทางนั่น
 
“ซึงรีมันเป็นไรว่ะ..อยู่ดีๆก็วิ่งไปเฉยเลย”ยองเบทำหน้างงๆ ซึงฮยอนได้แต่ส่ายหัวเบาๆรู้สิทำไมจะไม่รู้ว่าเจ้าเพื่อนหน้าหวานมันแอบชอบยองเบแต่ไม่กล้าบอก.....เฮ้อทีงี้แล้วไม่กล้า ที่เรื่องด่าคนล่ะถนัดนัก
 
“จะไปรู้มันเหรอ...ป่ะพวกเราก็กลับกันบ้างเถอะ”ซึงฮยอนและยองเบช่วยกันเก็บของแล้วจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน


.
.
.

 


จียงและคิฮยอนกำลังซื้อของที่จะเอาไปทำบ้านผีสิงกันอยู่ทั้งสองเดินถือของพะลุงพะลังเต็มไปหมด

“โอ้ย..เมื่อยชะมัดเลยอ่ะ”คิฮยอนบ่นขณะนั่งพักที่ร้านขายน้ำริมถนนมือก็คลำข้อเท้าป้อยๆ

“ซื้อเสร็จยังอ่ะฉันไม่ไหวแล้วน่ะอยากกลับบ้านแล้ว” จียงบ่นอย่างทนไม่ไหว….ซื้อของนี้มันเหนื่อยจริงๆเดินจนขาลากแล้ว...ไม่ใช่หน้าที่ของตัวเองเลย แต่คิฮยอนให้มาเป็นเพื่อนเรียกง่ายๆว่าโดนลากมาซะมากกว่า ถ้ารู้ว่าเหนื่อยอย่างนี้ ทีหลังไม่มาด้วยแล้ว

“เสร็จแล้วหล่ะ..ไม่ไหวแล้ว ป่ะ กลับบ้านกันเถอะ” จียงลุกขึ้นหอบของแล้วเดินตามคิฮยอนไป หนักก็หนัก เหนื่อยก็เหนื่อย.....ถ้าไม่คิดลบคำสบประมาทของพวกห้องดีล่ะก็ ไม่มีทางมาทนเหนื่อยอย่างนี้หรอก จียงก้มหน้าก้มตาบ่นไปเรื่อยไม่ทันได้มองทางเลยไปชนกับร่างหนึ่งเข้าอย่างแรง


“โครม!!!”

ของหล่นไปกองกับพื้นพร้อมกับร่างเล็กที่ล้มก้นจ้ำเบ้า


“จียง! เป็นอะไรหรือป่าว” คิฮยอนรีบช่วยพยุงจียงลุกขึ้น ก้มลงเก็บของที่หล่นเสร็จแล้วก็หันมามองหน้าคนที่ถูกชน กำลังจะกล่าวขอโทษในความซามซ่ามของเพื่อนแต่ …ซะ ซึงฮยอน...เมื่อเห็นว่าเป็นใครคิฮยอนก็มองตาขวางใส่ จียงได้แต่ยืนก้มหน้านิ่ง ซวยแล้วสิ ชนใครไม่ชนดันมาชน ชเว ซึงฮยอน ตัวพ่อเข้าจนได้
 
“เวลาเดิน ดูทางมั่งเด่...ชนคนเค้าไปทั่ว...แล้วยังไม่ขอโทษอีก” ซึงฮยอนตวาดใส่น้ำเสียงไม่พอใจ ตอนแรกก็ไม่คิดอะไรพอเห็นว่าเป็นพวกห้องเอก็อดไม่ได้ที่จะด่า
 
“ขอโทษ!!”คิฮยอนพูดเสียงแข็งใส่
  
“ไม่ให้อภัย!!โว้ย” ซึงฮยอนตอกกลับแล้วก็เดินกระแทกไหล่ คิฮยอนไปทันที จียงและคิฮยอนมองตามหลังซึงฮยอนอย่างเคืองแค้น ก่อนคิฮยอนจะจิ๊ปากอย่างอารมณ์เสีย
 
“ซวยจริงๆเลยไม่หน้ามาเจอหมอนั่นเลย”คิฮยอนบ่นอย่างอารมณ์ไม่ดี
 
“ฉันขอโทษนะ..ฉันเดินไม่ดูทางเองอ่ะ”จียงก้มหน้าอย่างสำนึกผิด
 
“ไม่เป็นไรหรอกความจริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย...อย่าคิดมาก..ป่ะกลับบ้านกันเถอะ” คิฮยอนลูบหลังจียงอย่างปลอบใจ เพราะไม่อยากให้จียงคิดมาก


เมื่อมาถึงบ้านจียงก็ล้มตัวนอนด้วยความล้า...ใจก็นึกไปถึง ชเว ซึงฮยอน คนที่หลายคนต้องการจะใกล้ชิดและรู้จัก รวมไปถึงตัวจียงเองด้วย แต่ตอนนี้ความคิดนั้นได้หายไปแล้วมีแต่ความขุ่นมัวเข้ามาแทนที่เห็นทีเราคงจะเป็นศัตรูกันไปตลอดแล้วล่ะ

 

 

ToBeCon

 

เริ่มต้นมาก็ฉะกันวะแล้ว เทมป์มันดูจะเป็นคุณหนูเอาแต่ใจมากมาย ซึงรี ปากร้าย อิอิ ส่วนยองเบ เงียบขรึมตามสไตล์เค้าล่ะ แล้วเรื่องนี้ จียงจะเจ็บปวดยังไงน้า อิอิ ติดตามตอนต่อไปแล้วกันนะ อย่าเพิ่งทิ้งกันน้า

 

 

เม้นกันตามสบายเลยนะงับ

 

Comment

Comment:

Tweet

จีน้อยผู้น่าสงสาร Y_Y

#4 By ChoiMay (103.1.166.199) on 2011-10-08 14:52

เทมป์ดูร้ายกาจมากถ้ารู้ว่าจียงแอบชอบอยู่มีหวัง..

จียงโดนแกล้งแน่ๆ

พวกห้องดีท่าทางเกเรชะมัด ตั้งแต่ตัวพ่อยันลูกสาวเรย

น้องซึงปากร้ายซะจิง

ทำตัวก๋ากั่นเด๋วยองเบเค๊าไม่รักไม่รู้ด้วยน๊า

แอบเดาเรื่องว่ายองเบหลงรักจียงทำให้น้องซึงเสียใจ

แร๊วตัวพ่อมันก้เรยมาแก้แค้นแทนลูกสาว?

#3 By Space of Feeling (202.139.223.18) on 2009-10-11 21:16

เกิ๊กกกกกก

รออ่านต่อฮะ

ดูท่าทางงานนี้สนุกแน่ๆ

จียงชอบเทมแน่ๆเลย

#2 By momotar on 2009-10-11 19:23

น่าติดตามมากค่ะ

จีชอบเทมป์ใช่ปะ

แต่ติดที่ว่าสองห้องไม่ถูกกัน

ก็เลยไม่กล้าบอก

แล้วก็เลยปล่อยเลยตามเลยแบบนี้

เทมป์ดูเป็นคนเอาแต่ใจ

ซึงริแอบชอบยองเบที่เป็นเพื่อนกัน

มาต่อเร็วๆนะ

รอติดตามอยู่จร้า

#1 By nubeer on 2009-10-11 18:49