T.O.P x G-Dragon || We Belong Together

เปิดจอง Love Less เล่ม1

ระยะเวลาในการจอง

วันนี้ - 30 กันยา 54

 Vol.1

เรื่องย่อ : ควอน จียงจำต้องมาเป็นภรรยาของซึงฮยอนเพราะความจำเป็น ซึงฮยอนเกลียดและแค้น ควอน จียงมากที่ใช้แผนสกปรกเพื่อจับเขา ทั้งที่เขามีคนรักอยู่แล้ว ...ความทุกข์ของฉัน มันต้องแลกด้วยร่างกายของนาย ควอน จียง

ตอนพิเศษ จะเป็นเรื่องราวของซึงฮยอนตอนที่จียงสลบไป ก็ตอนกลับจากทะเลนั่นแหละ ฮี่ๆๆ เพื่อนๆจะได้รู้ว่าระหว่างที่จียงหลับไปซึงฮยอนของเราปฏิบัติกับภรรยายังไงบ้าง^^

รายละเอียดหนังสือ

- กระดาษถนอมสายตาขนาด A5
- ราคา280บาท
- ไปรษณีย์ 50 บาท 2เล่มขึ้นไปบวกเพิ่มเล่มละ 20 บาท
- 13 ตอน
- Special 1 ตอน (ยาวมากนะเออ)

ของแถม
- ที่คั่นหนังสือ 2 อัน(เทมป์จีแยกกันนะ)

Vol.2

[หน้าปกจะตามมาเร็วๆนี้]

เรื่องย่อ : หลัง จากที่คิฮยอนจากไปความสัมพันธ์ระหว่างจียงกับซึงฮยอนก็เริ่มดีขึ้นแต่ซองมิ นก็ยังไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองว่าสิ่งดีๆที่ซึงฮยอนมอบให้นั้นเรียกว่ารัก หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆควอนจียงหลงรักชเวซึงฮยอนเข้าแล้ว ทั้งที่เรื่องมันเริ่มจะดีขึ้นแต่คิฮยอนดันกลับมาพรากซึงฮยอนจากจียงไป สุดท้ายแล้วชเวซึงฮยอนก็ไม่เคยรักจียงคนนี้เลยสินะ จียงคนนี้คงต้องยอมถอยออกจากชีวิตของชเวซึงฮยอนเสียที
ควอนจียงใครสั่งให้นายไป ถ้าฉันไม่ได้สั่งนายห้ามไปไหนทั้งนั้น ไม่ว่านายจะหนีไปอยู่ที่ไหน ชเวซึงฮยอนคนนี้จะตามหาให้ถึงที่สุด


รายละเอียดหนังสือ

กระดาษถนอมสายตาขนาด A5
ราคา320 บาท
ไปรษณีย์ 50 บาท 2เล่มขึ้นไปบวกเพิ่มเล่มละ 20 บาท
13 ตอน (14-26)
Special 3 ตอน (ยาวมากนะเออ)



รายละเอียดการจอง

- ชื่อ-นามสกุล :
- ที่อยู่ที่ติดต่อได้จริง: (เฉพาะคนที่รับทางไปรษณีย์เท่านั้น)
- เบอร์โทร:
- อีเมลล์ติดต่อได้จริง:
- Vol.1/Vol2:
- จำนวน/เล่ม: (จำนวนเล่มที่ต้องการสั่ง)
- รับแบบ: (งาน KFC/ปณ.)


โดยตั้งหัวข้อการจองว่า “สั่งจอง Love Less” แล้วส่งรายละเอียดมาที่ mepee_kyumin@hotmail.com

เมื่อ ท่านส่งเมลล์มาสั่งซื้อแล้ว เราจะตอบเมลล์กลับไปบอกจำนวนเงินที่ต้องโอนและรายละเอียดการโอนเงินอีกทีนะ คะ หลังจากได้รับเมลล์แล้วท่านสามารถโอนเงินได้ทันทีเลยค่ะ


สำหรับคนที่มารับงานKFC ในวันที่ 3 กันยายนนี้ ขอให้ทุกคนโอนเงินมาภายในวันที่ 31 สิงหาคม เนื่องจากโบว์มินรวมฟิคหลายเรื่อง เงินทุนจึงไม่พอค่ะแงๆ

รายละเอียดงาน KFC http://kfc01.exteen.com/

คิดให้ดีๆ ก่อนจะสั่งนะคะ

(กะประกาศตั้งแต่ปีใหม่ แต่ไม่ได้เข้าบล็อกเลย ให้ตายเหอะ)

เปิดบริการแล้วนะคะ สำหรับบ้านหลังใหม่ของจีดีออนท็อป

ณ ปัจจุบัน เป็น จีดีออนท็อปดอทคอม แล้วค่า (ไฮโซเนอะ ฮ่าๆ)

LET's ENJOY!

WWW.GDONTOP.COM

Fiction Update @ GDONTOP.COM

KATHAE* [SF] KISS ❤ link

KATHAE* [SF] GUILTY - link

hwahear [FIC] 123 ROOM. : 1 link

KATHAE* [SF] X-LOSE | หรือว่า เซ็กส์เสื่อม link

kindiie [FIC] RANCOR ,, 5.1 link

hwahear [FIC]123 Room. : intro link

kindiie [sf] A SHEEP [END] link

kindiie [sf] A SHEEP [2/3] link

Bowmin [Fic]....Love Less…ไร้รัก PART 9.1 link

[Fic]..::+::.. My Pain ..::+::..
[Couple] TempxGD
[By] Bowmin

[Talk] มาแล้วง๊าฟฟ ตอน4มาอย่างรวดเร็ว ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมากๆน้า เป็นกำลังให้เราอย่างดีเลย อิอิ

PART 4

 “จียงวันนี้นายเป็นอะไรอ่ะ...ดูแปลกๆ” คิฮยอนเรียกเพื่อนที่ดูเงียบผิดปกติ สังเกตมาตั้งแต่เช้าแล้ว ทุกทีต้องพูดไม่หยุด แต่ทำไมวันนี้ถึงได้ดูซึมๆชวนไปไหนก็ไม่ไปชอบนั่งเหม่อลอย...นี่มันไม่ใช่นิสัยจียงเพื่อนของเราเลยนี่นา

 “จียง.......จียง......จียง!!!!!!”เสียงคิฮยอนตะโกนลั่นห้องทำเอาบรรยากาศภายในห้องเงียบทันทีแล้วหันมามองกันเป็นตาเดียว ทำเอาคนที่กำลังจมอยู่ในความคิดถึงกับสะดุ้ง
 

“ฮะ....ฮะ..ฮะไรเหรอ”ทำหน้าหรอหรา
 

“ฉันถามว่าวันนี้นายเป็นอะไร...ดูแปลกๆ...มีปัญหาไรป่าวบอกเราได้นะ”พูดพลางลูบหลังเพื่อนอย่างเป็นห่วง

 แต่มันทำให้จียงรู้สึกอึดอัดยิ่งขึ้น......ฉันจะบอกนายได้อย่างไรหล่ะว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง..... นายอย่าทำท่าเป็นห่วงเป็นใยฉันขนาดนั้นได้มั้ยคิฮยอน.....เพราะมันทำให้ฉันดูอ่อนแอ....น้ำตามันพานจะไหลอีกแล้ว.....นายจะรู้มั้ยนะว่านายทำให้ฉันเจ็บปวดแค่ไหน......ซึงฮยอน

“ไม่มีอะไร....นายอย่าคิดมากหน่า...เมื่อคืนนอนดึกนิดหน่อยหน่ะ..เลยรู้สึกเบลอๆ”จียงพูดพยายามทำท่าทางให้เป็นปกติ.....แต่คิฮยอนก็ยังไม่เชื่อเท่าไร......แต่ก็ไม่อยากถามให้มากความ ถ้าจียงอยากเล่าเดี๋ยวก็เล่าให้ฟังเองนั่นแหละ
 

“งั้นแหรอ...”

 “อืม..งั้นฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”จียงพูดเสร็จก็เดินไปห้องน้ำทันที ไม่อยากจะนั่งอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่  เพราะกลัว กลัวว่าน้ำตาที่พยายามฝืนไว้จะไหลออกมาแล้วความจริงเรื่องเขากับซึงฮยอนก็อาจจะไหลตามออกมาด้วย

........................
........................................

 จียงยืนมองใบหน้าขาวซีดของตัวเองที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตา......ทำไม....ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับฉันด้วย..ฉันทำอะไรผิดนักหนาหรือ...เรื่องเรื่องกีตาร์นั่นใช่มั้ย ทั้งที่ฉันไม่ได้เป็นคนทำแต่ต้องมารับโทษที่มันออกจะป่าเถื่อนอย่างนี้น่ะหรือ.....เกลียด.ฉันเกลียดนายซึงฮยอน.....เกลียดที่สุด จียงปาดน้ำตาของตัวเองแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆเรียกความมั่นใจของตัวเองให้กลับมา.....กำลังจะเดินออกจากห้องน้ำก็ต้องตกใจกับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่

“โอ๊ะ..โอ..มารอฉันเหรอไม่น่าใจร้อนเลยนะ..ที่โรงเรียนนายก็ไม่เว้นหรือไง”ซึงฮยอนพูดแกล้งคนร่างบางที่ตอนนี้ดูจะตกใจอย่างมาก หึ ตัวสั่นเชียว ดีท่าทางอย่างนี้แหละมันเร้าอารมณ์ดี
 

“นายจะบ้าเหรอใครเค้ารอนายกัน.....ถอยไปฉันจะออก”มือเล็กออกแรงผังอกแกร่งของคนสูงกว่าให้หลีก แต่มีเหรอที่ซึงฮยอนจะยอมง่ายๆ......

 “แล้วถ้าฉันไม่ให้นายไปหล่ะ....นายจะทำอะไรฉัน”ซึงฮยอนยื่นหน้าเข้าไปถามทำเอาร่างบางเริ่มฉุนกับใบหน้ายียวนนั่น.....จะเอายังไงอีกจะแกล้งอะไรกันอีก
 

“นี่นายต้องการอะไรจากฉันอีก....แค่นั้นยังไม่พอใช่มั้ย”เสียงเล็กห้าวตวาดออกไปจนสุดเสียง ยืนมองร่างสูงที่ยังคงทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวจนกายสั่นไปหมด...สั่นเพราะโกรธ โกรธตัวเองที่สู้อะไรเขาไม่ได้เลย ทำไมทั้งที่เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ
 

“ก็ต้องการนายไง..ต้องการเซ็กส์จากนายไง หึหึ..” ซึงฮยอนพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา....ทำเอาร่างบางถึงกับตาโต
  

“ไอ้บ้า.....ถอยไปนะไอ้บ้ากาม...”จียงผลักซึงฮยอนให้ถอยออกไป....ไม่อยากอยู่ในนี้ บรรยากาศแบบนี้.....ทำไมไม่มีใครมาเข้าห้องน้ำบ้างนะ
 “บ้ากามเหรอ....ดีเดี๋ยวจะบ้าให้ดู”ว่าแล้วซึงฮยอนก็รวบตัวของจียงแล้วพาเข้าไปในห้องส้วมทันที...ซึงฮยอนกดไหล่บางกับผนังห้องน้ำ....มองดูร่างบางที่พยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นปากสีสดก็ตะโกนขอความช่วยเหลือ

 “ปล่อยนะ...ช่วยด้วย.....นายจะทำอะไรหนะปล่อยนะไม่งั้นฉันจะตะโกนไม่.....อุ๊บ...” ปากสีสดถูกประกบปิดอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ปล่อยให้ขยับขึ้นลงล่อตาอยู่นาน ซึงฮยอนจงใจขบฟันลงกับกลีบปากนิ่มแรงๆ เพื่อจะเข้าไปดุดกลืนความหวานภายในโพรงปากได้ แต่มันก็เป็นผล เมื่ออีกคนตกใจกลีบปากเผยอขึ้นเป็นช่องว่างให้ได้แทรกลิ้นอุ่นเข้าไปไล้ต้อนลิ้นเล็กที่คอยจะหลีกหนีอยู่ตลอด
 

“อื้ม....” จียงอยากจะร้องออกมาให้คนช่วยแต่ก็ทำไมได้ มีเพียงเสียงอื้ออึงอยู่ในลำคอเท่านั้น...เสียงเบาแค่นี้ใครมันจะไปได้ยินกัน......นี่เราจะโดนซึงฮยอนกระทำอีกแล้วเหรอ....ทำไม...เมื่อไรนายถึงจะพอ....ฉันต้องเป็นของนายอีกกี่ครั้งนายถึงจะพอใจ....น้ำตาเม็กใสไหลออกมาจากปลายตาเรียว....เจ็บ เจ็บเหลือเกิน

ซึงฮยอนที่กำลังพอใจกับรสชาติความหวานจากปากสวยก็รู้สึกถึงความชื้นของน้ำตาบนแก้มขาว คิ้มเข้มขมวดเข้าหากัน....ร้องไห้หรือ แต่ใครจะสนกันล่ะ ขอแค่ตัวเองสุขเป็นพอ.....ลิ้นชื้นและเล็มความหอมหวานของริมฝีปากบางนี้จนพอใจคแล้ว ก่อนจะเลื่อนไล้ลิ้นสากไปตามแนวสันคางจึนมาดูดดึงที่ซอกคอขาวแทน มือใหญ่สอดมือเข้าไปในกลุ่มผมตรงท้ายทอยก่อนจะกำมันแล้วกระตุกให้หน้าเชิดขึ้นสะดวกแก่การหาความหวานตรงซอกคอขาวๆนั่น

 “อย่านะ......ซึงฮยอน.....อ๊า....ขอร้อง....หยุดเถอะ”จียงพูดเสียงพร่า แต่ซึงฮยอนก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟังเสียงขอร้องของเขาเลยซักนิด.....ใครจะไปหยุดได้หล่ะ...ตอนนี้อารมณ์มันมีมากเกินจะหยุดได้แล้ว.....
 

“ไม่นะ....อ๊ะ..”จียงพยายามปัดมื่อของซึงฮยอนที่พยายามจะถอดกางเกงของเขา....แต่ก็ไม่สามารถสู้พละกำลังของซึงฮยอนได้ในที่สุด กางเกงของร่างบางก็ร่วงลงไปกองกับพื้นด้วยมือของคนเอาแต่ได้

 “อ๊ะ......อื้อ”จียงกัดปากของตัวเองแน่น....ไม่อยากให้เสียงที่น่าอายเล็ดรอดออกมา...เมื่อมือแกร่งของซึงฮยอนยกสะโพกขึ้นแล้วกระแทกกายเข้าไปอย่างแรง......ครั้งที่สองที่ช่องทางถูกรุกรานเข้ามาอย่างกะทันหัน..ไม่มีการเตรียมตัว ไม่มีการขออนุญาต

 “อ๊า......ไม่.....อ๊า.....อย่านะ....อ๊า”จียงพูดสลับกับเสียงครางสองมือก็พยายามดันอกแกร่ง....แต่พื้นที่ภายในห้องสี่เหลี่ยมแค่นี้มันทำให้ร่างสองร่างยิ่งแนบชิดกันมากกว่าเดิม.....

เรียวขาเล็กแทบจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว เพราะแรงกระแทกที่มันรุนแรงเหมือนพายุลูกใหญ่โหมซัดกระหน่ำเข้ามา ความรู้สึกเสียวซ่านเริ่มเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด สองมือที่พยายามผลักใสกลับโอบรัดคออีกคนแน่น....ตอนนี้เขาร้อนเหลือเกินร่างกายมันร้อนอย่างที่ไม่เคยร้อนมาก่อน

“อ๊า.....อ๊าๆๆ”ซึงฮยอนยังคงเคลื่อนไหวกายไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง...ยิ้งจังหวะตอนรัดกระชั้นถี่ มันยิ่งแรงให้อยาก และต้องการมากขึ้น...ปากก็ยังคงดูดดึงบริเวณซอกคอและริมใบหู เพื่อระบายอารมณ์อึดอัด แต่มันกลับยิ่งอึกอัดมากกว่าเดิมเพราะความเนียนและกลิ่นหอมอ่อนๆของผิวขายมันช่างยั่วเย้าให้จังหวะรักเร็วขึ้น

“ไม่ไหวแล้ว.....อ้า.....พอเถอะ....”จียงเริ่มรู้สึกถึงสัมผัสที่รุนแรงจนร่างกายจะรับไหว....แต่ซึงฮยอนก็ไม่สนใจยังคงทำตามใจตัวเอง.....จียงเงยหน้าเพื่อหาอากาศหายใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย เหนื่อย หายใจไม่ออก อึกอัดและหรมานเป็นที่สุด ......

 “อ๊ะ อ๊าาา อาาาาา........”จังหวะกระแทกกายครั้งสุดท้าย ก่อนจะปล่อยของเหลวขุ่นเข้าไปในช่องทางร้อนจนมันเยื้อมไหลมาตามเรียวขาขาว....เสียงหายใจหอบกระเส่าเพราะความเหนื่อยจากบารักชุดใหญ่มันทำให้แทบหมดแรงไปทั้งคู่ จียงซบใบหน้าอันหน่อยอ่อนไว้กับอกแกร่ง ส่วนอรกคนก็ซบหาไว้กับไหลบาง ก่อนหน้านี้ทำไม่เหนื่อย นี่เราใช้แรงไปมากมายขนาดนี้เลยหรือ......ซึงฮยอนถอนตัวออกอย่างไม่ให้อีกคนตั้งตัวจนจียงถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นห้องน้ำที่เย็นชื้นนั้นทันที

ซึงฮยอนจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองโดยไม่สนใจร่างบางที่ทรุดนั่งอยู่ตรงหน้า ไม่แม้แต่จะแลหางตามาดูดำดูดีเลยด้วยซ้ำ...

“ใส่กางเกงซะสิ.....ฉันจะได้เปิดประตู…”จียงตวัดตามองอีกคนอย่างตัดพอในใจ ฉันเจ็บ ลุกไม่ไหวก็เพราะนาย นายยังไม่รู้สำนึกอะไรเลยหรือไง......ก่อนจะพยุงกายขึ้นมาใส่กางเกงอย่างเก้ๆ กังๆ ไม่นานจียงก็กลับมาในสภาพเด็กนักเรียนเหมือนเดิม แต่ติดอยู่ที่ใบหน้าที่มีแต่เหงื่อชื่นเหมือนไปวิ่งในทะเลทรายมานั่นล่ะ

 ซึงฮยอนมองคนที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเอาแต่จ้องหน้าตัวเองราวกับโกรธแค้นเอาเสียเต็มประดาด้วยรอยยิ้มอย่างดูแคลน  ตาคมเหลือบลงมองป้ายชื่อที่อยู่ตรงหน้าอก ควอน จียงงั้นหรอ หึอยากจะอวดดี แต่ทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องมาครางอยู่ข้างๆหูฉันอยู่ดี หึ
 

“ไปละนะ”พูดเสร็จก็เป็ดประตูเดินล้วงกระเป๋าไปทันที....ทิ้งให้ร่างบางที่ยืนนิ่งด้วยความโกรธแค้นอยู่อย่างนั้น
 

“เมื่อไหร่นายจะปล่อยฉันไป.....ชเว ซึงฮยอน....ฮึก...” น้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว...นี่เขาต้องเสียน้ำตากับเรื่องแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน

……………….
………………………..

 “นี่ซึงฮยอน....ไปห้องน้ำซะนานเลยนะ....ไปตั้งเกือบคาบ”เสียงยองเบถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนเดินเข้าห้องมา แถมยังผิวปากมาเหมือนไปเจอเรื่องดีๆมาอย่างนั้นแหละ...ห้องน้ำมันมีเรื่องอะไรดีๆด้วยหรอว่ะ
 

“ไม่มีอะไรหรอก...”ผิวปากอย่างสบายใจอีกต่างหาก

 “ไปห้องน้ำแค่นี้....อารมณ์ดีเชียว”ซึงรีแซวมาจากโต๊ะข้างๆ...มันไปช่วยตัวเองมาป่ะว่ะถึงได้ดูมีความสุขอย่างนี้
 

“เรียนเหอะ......อาจารย์มองแล้ว”ซึงฮยอนพยายามเปลี่ยนเรื่อง.....แต่ในใจก็นึกถึงใครอีกคนที่เขาพึ่งจะตักตวงความสุขมาเมื่อไม่นานนี้ ว่าจะเป็นยังไงบ้าง.....ป่านนี้คงร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้วมั่ง หึ หึ....

......เลิกเรียน……

 ซึงฮยอน ซึงรีและยองเบ....เดินกลับบ้านด้วยกัน.....แต่วันนี้จะไปสังค์สรรกันที่คอนโดก่อนแล้วค่อยกลับบ้านกัน.....ระหว่างทางเดินก็มีเพื่อนต่างห้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาพวกเขา....

 “...เฮ้ยหวัดดีเว้ย.....จะไปไหนกันว่ะ....”หนุ่มร่าสูงหน้าตาดีวิ่งเข้ามากอดคอของซึงฮยอนและยองเบ

 “....เออ....ดีแทคฮยอน.....ว่าจะไปที่คอนโดก่อนว่ะ...จะไปด้วยกันป่าว”พูดแค่นี้ก็เป็นที่รู้กันไปว่าไปทำอะไร......

 “เออไปก็ได้......วันนี้มีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วย…..”

 “มีไรเหรอ...”ทั้งสามคนพูดพร้อมกันหันหน้ามาทางแทคฮยอนที่ยิ้มร่าอยู่......
 

“ถึงแล้วจะเล่าให้ฟัง.....”ว่าแล้วก็ลากคอเพื่อนทั้งหลายให้เดินไปยังคอนโดให้เร็วที่สุด

...................
....................................

........คอนโด.........

“เฮ้อ......ไม่ได้มาที่นี่นานแล้วนะเนี่ย...”แทคฮยอนนั่งลงที่โซฟานุ่มมองไปรอบๆห้อง ที่แสนคุ้นเคย.....ไม่ได้มานานแล้ว....หลังจากปาร์ตี้วันเกิดซึงฮยอน.........
 

“แทคฮยอน.....เมื่อกี้นายบอกว่าจะมีไรเล่าให้ฟังเหรอ....”ซึงรีรีบมานั่งข้างๆ.....มือก็รินเบียร์แจกเพื่อน
 

“เออเรื่องอะไรว่ะ”ยองเบถามขึ้นอีกคนด้วยความอยากรู้.....

แทคฮยอนมองเพื่อนทุกคนที่จ้องตนเพื่อเอาคำตอบ...ใบหน้าอยากรู้ของแต่ละคนมันทำให้หลุดหัวเราะออกมา...แต่ก็ตัดสินใจรีบเล่าให้ฟัง ก่อนจะโดนเพื่อนรุมยำเพราะความอยากรู้

 “คือ.....คือว่าฉันแอบชอบเด็กห้องเออยู่หนะ”แทคฮยอนพูดไปก็จิบเบียร์ไปแก้เขิน
 

“ใคร...?”ซึงฮยอนถามขึ้นมาแทบจะทันทีเมื่อได้ยินคำว่าห้องเอ.....หวังว่าคงไม่ใช่เจ้าตัวแสบนั่นหรอกนะ

 “เค้าชื่อ.....ควอน จียง.....”แทคฮยอนพูดเสียงเบาหวิว....ใบหน้าเคลิ้มฝัน เมื่อนึกถึงใบหน้าขาวๆกับรอบยิ้มน่ารักของเจ้าตัว
 

“จียง......ห้องเอ”ซึงรีทวนชื่อซ้ำ.....หน้าตามีแต่เครื่องหมายคำถาม......ใครว่ะ ไม่เคยได้ยินชื่อแถมยังเป็นห้องที่ไม่ถูกกันด้วยสิ
 

“ก็จียงเค้าไม่ชอบทำตัวเด่นน่ะ.......แต่ฉันรับรองได้เลยว่าคนเนี่ยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างห้องของนายแน่นอน.....”แทคฮยอนรีบแก้ตัวให้จียงทันที

ไม่มีใครสังเกตซึงฮยอนเลย ที่ตอนนี้กำลังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่......จียง.....ห้องเอ.....มันเจ้าตัวแสบที่เราเพิ่งจะข่มเหงไปเมื่อไม่นานมานี้เอง........เด็กที่เขาว่าจืดชืดแต่แฝงความร้อนแรงน่าหลงใหลไว้ในตัว....... ไม่น่าเชื่อว่าแทคฮยอนจะมาหลงรักจียง........แต่เราไม่ได้ชอบเจ้านั่นหนิ......ถ้าเจ้าแทคฮยอนมันชอบมากจะให้มันได้สมหวังดีกว่ามั้ย.....

“แต่ฉันว่าคุ้นๆ.........จียง”ยองเบพูดขึ้นกำลังนึงอยู่ว่าใคร
 

“ฉันรู้จัก....!!!!”อยู่ๆ ซึงฮยอนก็พูดขึ้นแบบไม่ปี่ไม่มีขลุ่ย.....ทำเอาเพื่อนๆหันมามองกันอย่างสงสัยจนซึงฮยอนเริ่มรู้สึกตัว.......แกล้งทำเป็นหยิบเบียร์ขึ้นมากินก่อนที่จะพูดต่อ
 

“เดี๋ยวฉันติดต่อให้.......รับรองนายสมหวังแน่แทคฮยอน”ตบบ่าแทคฮยอนแบบให้กำลังใจ ใบหน้าแสดงถึงความมั่นใจเต็มีท่ว่าเพื่อนคนนี้จะสมหวัง
 

“คนไหนอ่ะซึงฮยอน”ซึงรีถามขึ้น.....
 

“ก็คนที่ขอบเดินอยู่กับยัยคิฮยอนปากปลาร้าไง.......”(จะโดนแฟนคลับคิฮยอนตบมั้ยเนี่ย-*-)

 นั่นยังงงกันอยู่อีก.......ซึงฮยอนรอบถอนหายใจเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยติดอยู่ใบหน้าของเพื่อน

 “เดี๋ยวชี้ให้ดู...”ซึงฮยอนขี้เกียจอธิบายเลยรีบตัดบทไป

 “นี่ซึงฮยอนนายจะทำยังไงอ่ะ”แทคฮยอนถามอย่างกระตือรือร้น
 

“นายคอยดูก็แล้วกัน”ซึงฮยอนพูดอย่างมั่นใจ.....สายตามองตรงไปข้างหน้าฉายแววว่ากำลังมีแผนอะไรอยู่ในใจแล้ว

.....................
............................

 หลังจากที่แยกย้ายกันกลับบ้านแล้วยองเบก็เดินมาส่งซึงรีที่บ้านเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน

“นี่ยองเบอยากรู้จังเลยเนอะว่าซึงฮยอนจะทำยังไง.....ดูท่ามั่นใจจัง”
 

“อืม....ทุกทีซึงฮยอนมันไม่ชอบเป็นพ่อสื่อให้ใครหนิ...........แต่คราวนี้ดูท่าอยากจะเป็นจัง.....ออกตัวเองซะด้วย”ยองเบพูดอย่างสงสัย
 

“อืมใช่.....ทุกทีซึงฮยอนไม่ชอบยุ่งเรื่องของใคร....เกิดอะไรขึ้นกับซึงฮยอนว่ะ”ซึงรีสงสัยด้วยอีกคน เดินคุยกันมาเรื่อยๆจนมาถึงหน้าบ้านของซึงรี.......จู่ๆซึงรีก็เงียบ แล้วยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆยองเบ....จนยองเบแปลกใจ......ทำไมไม่เข้าบ้านสักที

 “ซึงรีเป็นไรหรือปล่าว.....บอกเราได้นะ”ยองเบพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เมื่อเห็นอาการเงียบแปลกๆของอีกคน
 

“ยองเบ.....นายจะว่าไรมั้ยถ้าฉัน........ฉัน ชอบนาย” ซึงรีก้มหน้าพูดไม่กล้ามองหน้ายองเบ......กลัว......กลัวคำตอบของคนข้างๆ

 ยองเบยังคงเงียบ.....ไม่มีเสียงใดๆหลุดออกมาจากปากเลย........อึ้ง.....ซึงรีชอบเราหรอ....ตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกันมา.....ซึงรีชอบเราหรอ.....ยังยืนอึ้งอยู่.....จนซึงรีเริ่มใจเสียคิดว่ายองเบจะรับไม่ได้

 “ช่างมันเถอะ......ถือว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน....”ซึงรีรีบวิ่งเข้าบ้านทันที......ไม่สนใจคนที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านเลยสักนิด

 เมื่อมาถึงห้องของตัวเองก็ล้มตัวลงกับที่นอนทันที น้ำตาอุ่นๆเริ่มไหลริน เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนเองเพิ่งจะพูดไปเมื่อสักครู่และท่าทางของยองเบที่เอาแต่เงียบ.......คงจะเกลียดเราแล้วสิ.....ฉันขอโทษนะยองเบ นายเป็นเพื่อนฉันไม่ได้แล้วแหละ......เพราะนายเป็นมากกว่านั้นยองเบ......

............วันต่อมา..........

 จียงมาโรงเรียนตามปกติ......กำลังเดินขึ้นห้องเรียน จู่ๆก็มีมือแข็งแรงมาดึงเขาไว้แล้วลากเขาไปที่หลังโรงเรียนที่ไร้ผู้คน........

 “นายพาฉันมาที่นี่ทำไม.......”จียงพยายามดิ้นหนีแต่ซึงฮยอนตรึงไหล่เขาไว้กับกำแพงแน่น......จนจียงเลิกดิ้นเพราะหมดแรงได้แต่จ้องหน้าซึงฮยอนด้วยสายตาเกลียดชังแทน...จะทำอะไรอีก จะปล้ำเขาตรงนี้อีกหรือไง

 “ฉันสั่งให้นายคบกับ.....แทคฮยอน.....ห้องบี”ซึงฮยอนสั่งเสียงเด็ดขาด.....แต่มีเหรอที่จียงจะยอม.....มันจะเกินไปแล้วนะข่มเหงเขายังไม่พอนี่จะมาเป็นเจ้าชีวิตเขาอีกหรือไง.....ไม่มีทาง

 “นายมีสิทธิอะไรมาสั่งฉัน.......”จ้องหน้าด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ โกรธจนตัวสั่น

 “ฉันสั่งให้นายคบกับแทคฮยอน.....เข้าใจมั้ย”ซึงฮยอนเพิ่มแรงกดที่ไหล่บางนั้นอีก....จนจียงรู้สึกเจ็บแต่ไม่แสดงท่าทีอ่อนแอให้คนนี้เห็น
 

“ไม่......ฉันไม่มีทางทำตามนายเด็ดขาด”จ้องหน้าซึงฮยอนอย่างไม่ยอมแพ้ยังไงก็ไม่......ไม่เด็ดขาด

 ซึงฮยอนรู้สึกว่าตอนนี้คนตรงหน้ากำลังยั่วอารมณ์โมโหของเขาแล้ว ความจริงไม่ได้เดือดร้อนอะไรเรื่องแทคฮยอนหรอกถ้าจียงไม่ยอมก็จบไป ....แต่ว่าไม่เคยมีใครเคยขัดคำสั่งเขาต่างหากหล่ะที่ทำให้เขาต้องโกรธขนาดนี้........ ฉันจะทำให้นายยอมฉันให้ได้......ยังไงนายต้องแพ้ฉัน....จียง

 “อ๊ะ........ซึงฮยอนอย่านะ......นายจะทำอะไรหน่ะ”

TO BE CON

รู้สึกเหมือนมันไม่สนุกยังไงกไม่รู้อ่า แต่งดีไม่ดีก็ช่วยเม้นกันด้วยน้า

1เม้น 1กำลังใจนะ อิอิ